Um alla framtíð

Það er ekki hægt að segja margt gott um innrásina í Írak.

Forsendurnar voru þær að Saddam Hussein ætti gereyðingarvopn sem hann gæti komið í hendurnar á hryðjuverkamönnum. Þau reyndust ekki vera til staðar.

Afleiðingar stríðsins voru svo hörmulegar. Nokkur þúsund bandarískir hermenn féllu í valinn og (amk) tugir þúsunda allmennra borgara dóu (sem afleiðing hernámsins). Það verður að segjast eins og er að þetta er mikil fórn.

Þegar kemur að umræðunni um það hvort innrásin hafi verið réttlætanleg, er eitt atriði sem mér finnst gleymast. Þetta atriði er framtíðin.

Breytingarnar í Írösku þjóðfélagi eru nefnilega (væntanlega) varanlegar. Íbúar Írak koma nú til með að búa í samfélagi sem er stjórnað af jafnokum þeirra. Lýðræðislega kosnum fulltrúum.

Ekki einræðisherrum sem nota efnavopn á eigin þegna.

Berum þetta saman við ástandið í N-Kóreu. Það kemur nefnilega á daginn að maður kemur í manns stað. Þar tekur nú sonur Kim Jong Il við völdum. Eflaust kemur hann til með að reka landið í svipuðum anda og faðir sinn.

Ástandið þar er ömurlegt, og það verður sennilega ömurlegt til eilífðarnóns.

Sjálfur hallast ég að því að ekki sé hægt að segja með neinu viti hvort innrásin hafi verið heillaspor fyrr en eftir 50-100 ár.

Það verður forvitnilegt að bera saman ástandið í þessum löndum þá.