Ég byrjaði á því að fylla hann af forritum og bjóst einhvernmegin við því að ég myndi ekki sleppa hendinni af honum. Fyrst um sinn notaði ég hann og forritin á honum reyndar frekar mikið en svo fór að notkunin minnkaði smám saman.

Nú er svo komið að ég nota símann eiginlega bara sem síma.

Megnið af þeim forritum (eða öppum) sem til eru fyrir þessa síma alla hafa bara sama og ekkert notagildi fyrir mig. Eflaust finnst einhverjum þægilegt að geta skoðað facebook með símanum, en ég sé bara ekki þörfina.

Ég gæti alveg eins verið með facebook í tannburstanum.

Forsendurnar voru þær að Saddam Hussein ætti gereyðingarvopn sem hann gæti komið í hendurnar á hryðjuverkamönnum. Þau reyndust ekki vera til staðar.

Afleiðingar stríðsins voru svo hörmulegar. Nokkur þúsund bandarískir hermenn féllu í valinn og (amk) tugir þúsunda allmennra borgara dóu (sem afleiðing hernámsins). Það verður að segjast eins og er að þetta er mikil fórn.

Þegar kemur að umræðunni um það hvort innrásin hafi verið réttlætanleg, er eitt atriði sem mér finnst gleymast. Þetta atriði er framtíðin.

Breytingarnar í Írösku þjóðfélagi eru nefnilega (væntanlega) varanlegar. Íbúar Írak koma nú til með að búa í samfélagi sem er stjórnað af jafnokum þeirra. Lýðræðislega kosnum fulltrúum.

Ekki einræðisherrum sem nota efnavopn á eigin þegna.

Berum þetta saman við ástandið í N-Kóreu. Það kemur nefnilega á daginn að maður kemur í manns stað. Þar tekur nú sonur Kim Jong Il við völdum. Eflaust kemur hann til með að reka landið í svipuðum anda og faðir sinn.

Ástandið þar er ömurlegt, og það verður sennilega ömurlegt til eilífðarnóns.

Sjálfur hallast ég að því að ekki sé hægt að segja með neinu viti hvort innrásin hafi verið heillaspor fyrr en eftir 50-100 ár.

Það verður forvitnilegt að bera saman ástandið í þessum löndum þá.

Tímalínan er nýjasta uppfærslan á Facebook samskiptavefnum. Hún felur það í sér að allt sem þú hefur sett inn á Facebook í gegnum tíðina verður sjáanlegt og er sett upp í tímaröð.

Mér finnst þetta alger snilld að því leiti að maður fær mun betri mynd af fólki (en í gömlu uppsetningunni). Breytingarnar fara heldur ekki illa í augað.

En þetta pirrar mig svakalega að því leiti að því leiti að það eru færslur sem ég hef sett inn á Facebook sem ég kæri mig ekkert endilega um að hver sem er geti skoðað.

Þetta gerir það að verkum að ég þarf núna að fara yfir allt sem ég hef sett þarna inn og ritskoða allt heila batteríið. En ég sé fyrir mér að það komi til með að taka allt of langann tíma. Heila eilífð.

Það hvarflaði jafnvel að mér að breyta Facebook nafninu mínu í Adolf Hitler, bara til þess að mér yrði hent út af vefnum (þar sem það er eiginlega ekki hægt að hætta þarna með því einfaldlega að loka aðgangnum). Vegna þess að ég er ekki að nenna að fara í gegnum allar þessar færslur.

Ég reyndar hætti við það vegna þess að Facebook hefur notagildi fyrir mig. Maður fær s.d. boð á ýmsa viðburði í gegnum Facebook sem maður myndi annars (mögulega) missa af.

Ætli maður eigi ekki eftir að enda á því að fara í gegnum allt draslið.

Því er ver og miður.

Einhverjir gætu líka haldið því fram að það væri hagkvæmara ef við hættum að tala íslensku og við færum öll að tala ensku. Viðskipti við útlönd myndu s.d. ganga betur.

Ég held samt að það væri vitleysa (þó það væri kannski hagkvæmara). Það er eins með krónuna. Evran er sennilega hagkvæmari, en við ættum ekki að kasta krónunni. Því krónan (eins og tungumálið) er eitt af því sem gerir okkur íslensk.

Það gerir evrann ekki.

Hérna er danshöfundurinn klárlega að takast á við fyrringu nútímamannsins í tæknivæddu samfélagi. Svo er ádeila á menningarlega afstæðishyggju þarna inn á milli líka.

Nei, ég lýg því. Ég hugsaði með mér:

Á maður að geta lesið eitthvað út úr þessu? Eða er þetta bara fallegt sprikl?

Málið er nefnilega að oftar en ekki segja dansararnir (þegar maður heyrir í þeim fyrir eða eftir dansinn) að dansinn eigi að tákna þetta eða hitt. En ég bara sé aldrei tengingarnar eða táknin í dansinum.

Er ég einn um það að eiga erfitt með að túlka nútímadans?

Fyrir nokkru gat ég eytt ótrúlega miklum tíma á netinu. Mér fannst eins og ég hefði endalausa afþreygingu. Í dag verð ég einhvernmeginn uppiskroppa með efni til að skoða eftir smá stund. Ég skil þetta ekki alveg vegna þess að það eru mörg hundruð milljónir heimasíða á netinu. Ef að þeim gögnunum sem Internetið samanstendur af væri sett upp á bókarform og bókunum raðað upp. Þá myndu þær ná frá jörðu til Plútó og aftur til baka. Mörgum sinnum. Samt sem áður finn ég oftar en ekki nema nokkrar síður á netinu sem ég hef áhuga á að skoða.

Þetta eru aðallega fréttasíður sem tengjast því sem ég hef áhuga á. En það er bara svo mikið sem gerist á hverjum degi. Ég hef s.d. gaman af því að lesa um sund. En ekki einhver aldursflokkamót í Tulsa, Oklahoma. Ég hef s.s. gaman af því þegar það eru sett heimsmet, eða þegar eitthvað allmennilega markvert gerist. En eins og ég segi. Þá eru ekki sett heimsmet á hverjum degi.

Ég er farinn að hallast að því að það sem vanti sé ekki ný og betri tækni til þess að miðla upplýsingum (eins og Internetið). Það sem vantar er meiri og betri upplýsingar. Það vantar s.s. fleiri skemmtileg blogg, fleiri skemmtilegar bækur, fleiri skemmtilega sjónvarpsþætti. Fleiri skemmtilega leiki.

Mergur málsins er sennilega sá að Internetið er hafsjór upplýsinga. En megnið af þessum upplýsingum er drasl.

Við þurfum minna magn, en meiri gæði.

Af einhverjum ástæðum rifjaðist upp fyrir mér eitthvað viðtalið sem ég hef séð við hann. Í þessu viðtali var hann að tala um allt ruglið sem hann hafði farið í gegnum. Öll kókaín neyslan (og allt hitt). Í viðtalinu talaði hann um það að hann væri stórskaðaður andlega eftir þetta allt saman og að hann færi oft og talaði við ungt fólk (á vegum AA eða SÁÁ, man ekki hvort) og reyndi að benda því á þennan skaða sem hann varð fyrir.

Ég held að Bubbi sé með hjartað á réttum stað. En mig grunar að hann sé að senda ungu fólk örlítið brengluð skilaboð. Það getur vel verið að hann sé skaddaður eftir alla neysluna. En ég held að ungt fólk sjái ekki einhvern stór skaddaðan mann þegar það horfir á Bubba. Það sér bara mann sem fór í gegnum slatta neyslu, og er núna landsþekktur tónlistarmaður. Þetta eru ekki svo slæm örlög.

Bubbi ætti frekar að tala um það hæfileikafólk sem hann hefur kynnst í gegnum tíðina sem ekkert varð úr. Eða jafnvel fórst.

Hann ætti að tala um alvarlegar afleiðingar, ekki ágætis afleiðingar.

Ég man alltaf eftir einu viðtali sem ég Sæma rokk. Lögguna sem passaði upp á Bobby Fisher hérna um árið. Hann sagði að ein af ástæðunum fyrir því að hann hefði farið í starf lögreglumannsins hefði verið sú að hann hefði átt kost á mikilli yfirvinnu. Eða þetta viðhorf týnt og tröllum gefið?

Mér finnst líka að einhverjir blaðamennirnir sem fjalla um mál lögreglumanna mættu benda á það að lögreglumenn hafa að meðaltali um 540.000,- á mánuði.

Það eru ekki lús(er)a laun.

Það er meira en flest háskólamenntað fólk sem vinnur hjá ríkinu er með í laun.

Það hefur líka sjaldnast kost á því að hækka launin með yfirvinnu. Lögreglumenn mættu hafa það í huga um næst þegar þeir borga af námslánunum sem þeir þurftu ekki að taka.

Myndin fjallar um ungann mann sem vinnur fyrir sér sem bifvélavirki en hefur það aukastarf að keyra ræningja frá ránum. Einn daginn kemst hann í hann krappann, eins og venjulega í þessum myndum. En segja mætti að þetta sé Fast & Furious fyrir fullorðna.

Það er eiginlega hvergi veikann blett að finna á þessari mynd. Það fer amk ekki á milli mála að þetta er mjög vönduð mynd, og trúleg einhvernmeginn. Ef ég yrði að nefna eitthvað þá væri það kannski það að myndin er full lágstemmd á köflum.

En ég mæli samt algerlega með henni.

Þó svo að það megi kannski til sanns vegar færa að húsið eigi eiginlega ekki heima í Reykjavík (aðalsalurinn rúmar 1800 manns) sökum stærðar sinnar, þá finnst mér það smell passa inn í umhverfi sitt. Sólarlagið og himininn speglast fallega í gluggunum og svo held ég að lýsingin (sem getur orðið dáldið diskó) eigi eftir að hlýja Reykjvíkingum um hjartarætur um ókomin ár.

Svo skemmir það ekki fyrir að hljómburðurinn á víst að vera anskotanum betri.

Einhverjir hafa þó verið að malda í móinn. Hafa þá sett kostnaðinn fyrir sig, einnig að húsið komi aldrei til með að standa undir sér, hvað þá að það skili hagnaði.

Ég get svo sem skilið þessi rök upp að ákveðnu marki. Því eflaust hefði mátt byggja eins og eitt stykki hátæknisjúkrahús fyrir sama pening. En ég bendi á það að Harpan er listaverk. Þau eiga ekki endilega að skila hagnaði.

Hefðu pýramídarnir verið byggðir ef þeir hefðu þurft að skila hagnaði? Hvað þá Eiffel turninn? Sennilega ekki. Ekki voru heldur geimskutlan eða Concorde vélin rekin fyrir einhverja hagnaðarvon.

Ég hugsa að flest það svalasta sem maðurinn hefur tekið sig til og gert, hafi ekki verið gert fyrir hagnað. Heldur upp á kúlið.

Ríkið er sett fram á samtalsformi. Heimspekingurinn Sókrates hittir fyrir fólk og rökræðir við það um hin ýmsu málefni. Hann veltir því sd. fyrir sér hvað sé eiginlega fólgið í réttlætinu. Hverjir eigi að stjórna samfélaginu. Hann fjallar svo um ódauðleikann, gildi lista, svo setur fram kenningar sem varða bæði frumspeki og þekkingarfræði. Hann fer s.s. um víðann völl og gerir það vel.

Mér finnst samt einn stór galli við bókina (þó það sé ekki hægt að segja annað en að hún er hugmyndafræðilegt og vitsmunalegt stórvirki). Maður nefnilega þarf oft að lesa full mikið á milli línana á köflum og túlka hvað það er sem hann er að meina.

Mér finnst óþolandi að þurfa að lesa á milli línanna þegar það er hægt að koma hlutum til skila á línunum sjálfum.

Mér finnst þessar tölvur alveg ótrúlega heillandi að mörgu leiti. Málið er bara að ég sé ekki alveg þörfina fyrir svona græju hjá sjálfum mér. Ég gæti reyndar hugsað mér að eiga svona græju til að nota fyrir lestur bóka. Því spjaldtölvurnar fara vel í hendi og það er þægilegt að lesa af þeim. En annað er það ekki. Allt annað held ég að laptop vélin mín geri betur en spjaldtölva.

Svo finnst mér verðið á þessum vélum vera of hátt (m.v. notagildið). Verðið þyrfti að lækka um heilann helling til þess að ég gæti réttlætt svona kaup fyrir sjálfum mér.

Ætli 39.900 væri ekki nærri lagi.

Margir vilja fara þá leið að eyða sig út úr kreppunni. Sú leið er samt varla færi Evrópulandana vegna þeirra skulda sem þegar eru til staðar. Það er bara ekki á skuldirnar bætandi. Þessi leið væri reyndar kannski möguleg fyrir Bandaríkjamenn. Gallinn er bara að þessi leið virkar ekki. Jafnvel þó að nóbelsverlaunahafar eins og Paul Krugman trúi því.

Málið er nefnilega að þú getur ekki tekið peninga frá einum aðila og látið annan hafa og búist við því að það orsaki hagvöxt. Hagfræðingar tala samt oft um ákveðin margföldunaráhrif. Að ríkið verði að eyða peningum til að örva hagkerfið. Tekjur þeirra sem fái peningana frá ríkinu verði svo til þess að en aðrir fái tekjur. Þetta smiti út frá sér.

Gallinn við þetta er að peningar margfaldast ekki við að taka úr einum vasa og setja í annan. Þú verður að taka peningana frá einhverjum (eða framtíðinni, með lántöku) og tekjur þess aðila minnka á móti. Það vindur svo líka upp á sig.

Stóra vandamálið sem heimsbyggðin á við að stríða núna er lögmálið um minnkandi jaðarafköst. Lögmálið gengur út á það að þegar maður reynir að auka framleiðsluna á einhverju verður það smám saman erfiðara. Við erum einfaldlega kominn á þann punt að tækniframfarir (sem er lykilástæðan fyrir því hagvexti til lengri tíma litið) eru frekar hægar og þær tækniframfarir sem eiga sér stað auka framleiðslu okkar frekar lítið.

Batterí eru gott dæmi um þetta. Við erum einfaldlega kominn á þann stað að það er ekki hægt að bæta batteríið frekar. Ekki nema með því að finna hreinlega um algerlega nýja tækni og hver veit hvenær það verður? Annað dæmi eru bíldekk. Hversu miklar framleiðni aukandi framfarir í framleiðslu bíldekkja hafa átt sér stað síðustu ár eða áratugi? Dæmin eru mýmörg.

Ég heyrði það nýlega að hagfræðingurinn Paul Krugman óttaðist það að heimskreppan gæti enst í áratug. Ég held að það sé reyndar ekki rétt hjá honum. Það verður örugglega vöxtur. Málið er bara að hann verður lítil og hann verður lítill til frambúðar.

Ég var að klára að lesa bókina rétt í þessu (bókin heitir Post Office) og ég get ekki annað en mælt með henni. Það sem er skemmtilegt við þessa bók er að maður hefur það nánast á tilfinningunni að maður sé að lesa dagbók. Hún er einhvermegin mjög raunvöruleg. Maður einfaldlega trúir bókinni.

Bókin gefur manni líka innsýn í daglegt líf alkólista sem gerir lítið annað en að drekka, vinna hjá póstinum, ríða og drekka. Einhvernmegin tekst höfundinum að halda athygli manns og áhuga alveg frá upphafi til enda.

Ég er ekki frá því að þetta sé bara ein allra besta bók sem ég hef lesið.

Það er kannski fyrir efnistökin, en mér fannst bókin ekki alveg nægilega skemmtileg. Þó verð ég samt að segja hann vinnur að mörgu leiti vel úr efniviðnum. Hugmyndin er sem hann vinnur úr er amk frekar sniðug.

Bókin gerist árið 1955 og fjallar um ungann íslenskufræðing sem fer til Kaupmannahafnar í nám. Þar hittir hann fyrir drykkfeldann prófessor sem hann lendir svo í ýmsum ævintýrum með.

Ég myndi segja að helsti galli bókarinnar sé sá að maður fær enga sérstaka tilfinningu fyrir aðalsöguhetjunni (sögumanninum). Persónunni sem slíkri. Það vantar einhvernveginn að maður kynnist henni allmennilega. Það gerir það að verkum að manni verður svo gott sem sama um örlög hennar og maður verður aldrei sérstaklega spenntur, þegar hlutirnir fara að gerast.

Maður lifir sig bara ekki nógu vel inn í þessa sögu.

Það er ekki hægt að segja það sama um bókina Liars Poker. En ég var líka að klára þá bók í dag. Sú bók er hálfgerð költ bók hjá þeim sem hafa unnið við einhverskonar bankastarfsemi. Hún lýsir upplifun skuldabréfamiðlara af því að vinna hjá einu stærsta fjármálafyrirtæki Bandaríkjanna milli 1980-1990. Frásögnin er lifandi og maður fær ,,góða" tilfinningu fyrir því hvernig stemmingin þarna var á þessum tíma. Eða manni finnst það amk.

Bókin er reyndar ekkert meistaraverk, en hún leynir á sér samt sem áður.

Maður þarf ekki að hafa unnið í banka eða við skuldabréfamiðlun til að hafa gaman af henni (en það hjálpar eflaust að hafa búið á Íslandi. Þar sem var bankahrun). Bókin er nefnilega bæði fyndin og spennandi á köflum.

Ég verð samt að segja varðandi Arnald, að mig langar svolítið að lesa meira eftir hann. Bókin er nefnilega mjög læsileg. Hún er ekki of flókin eða tormelt og verður aldrei beint leiðinleg. En mig grunar að það sem hann hafi skrifað um Erlend lögreglumann sé betra. Þar er Arnaldur á heimavelli.

Menni geta bara ekki verið að setja niður þriggja stiga í hverju einasta verkefni sem þeir taka sér fyrir hendur.